Een bezoekje aan het sjofel huisje van Leon Duyck in de Stationsstraat 2 is een hele ervaring. De krasse 80-jarige is bezeten van de kunst van Piet Mondriaan. Hij heeft een immense bewondering voor deze Nederlandse kunstenaar die op zoek was naar de ideale compositie.

Leon Duyck, afkomstig van Izegem, en al enkele jaren woonachtig in Gits, heeft op latere leeftijd via een documentaire in de jaren '90 op TV de Nederlandse kunstenaar Piet Mondriaan leren kennen. „Ik was meteen verkocht.
Ik zag op TV het werk van die man die in het begin van vorige eeuw brak met alle toen gangbare conventies en eigenlijk zijn tijd ver vooruit was. Het stoot mij tegen de borst dat velen, inclusief zogenaamde kunstkenners, Mondriaan niet meer kennen. Voor mij was hij een van de belangrijkste kunstenaars van de 20ste eeuw.

Zijn grote voorbeeld Leon is van opleiding meubelmaker, in de traditionele zin van het woord. Het ambacht leerde hij in de Nijverheidsschool in Izegem en hij kon zijn bekwaamheid verder uitwerken bij meubels Vandewalle in Izegem. Maar Leon zocht andere horizonten op en in 1949 trok hij de haan op om als  vertegenwoordiger alles wat kon verkocht warden, te verkopen. Hij kwam zoin contact met. alle lagen van de bevolking. Even werd hij zelfs verdacht van het verkopen van illegaal ivoor maar uiteindelijk had hij daar niets mee te maken.

In 1995 voelde Leon de drang om, in navolging van zijn grote voorbeeld Piet Mondriaan, ook kunstwerken te maken. „Wat die man gepresteerd heeft, is ongelooflijk. Hij was zijn tijd minstens 50 jaar vooruit. Alles wat ik nu maak, is geïnspireerd op zijn werk. Ik maak schilderijen maar ook meubels in de stijl van mijn grote voorbeeld Piet Mondriaan."
Een kijkje in Leon's woning is indrukwekkend : van beneden tot boven zien we een immense verzameling kunstwerken, overal opgehangen. Op Leon's zolder alleen al hangen meer dan 600 van zijn creaties, om dan nog niet te spreken van zijn living, keuken en andere plaatsen in zijn huis, het hangt er boordevol.

Leon mocht ook al met zijn werk diverse prijzen ontvangen. Zo was hij laureaat in Oostende waar hij een nationale prijs voor schilderkunst mocht ontvangen. Maar die wedstrijden zeggen hem niets meer. „Ik maak mijn kunstwerken voor mezelf. Ik ben er nog altijd dag en nacht mee bezig. Ik slaap zelfs tussen mijn kunst. Mijn zolder, mijn atelier is mijn leefruimte. Wat kan een mens zich nog beter wensen?"

Voor Leon is het moeilijk te bevatten dat de mensen tegenwoordig nog zo weinig van`echte' kunst afweten : „Waar zijn we mee bezig ? Een schilderij van een koppel boerenpaarden met daarachter een landhouwer aan het ploegen ? Dat kan wel mooi getekend zijn, maar dat is geen kunst. Kunst moet je aan het nadenken en het fantaseren zetten. Mensen kennen geen kunst meer." Zoeken naar perfectie In ieder geval, Leon weet waar hij mee bezig is . hij zoekt telkens weer naar de ideale verhoudingen in vorm, lijn en kleur. En daar is hij nu op hoge leeftijd nog altijd intens mee bezig. „Dit is mijn leven. Zoeken naar de perfectie zoals de grote Mondriaan dat ook deed. Een lijn moet er perfect op staan, een afwijking van een paar millimeters, en dan is heel de compositie naar de vaantjes.

Persartikel dd 29 november 2009